افسانه امید و انتظار/ نقد فیلم مستند «فرشادِ آقای گُل»

فرشادِ آقای گُل مستندی ورزشی است که به جای نمایش در تلویزیون– که میتوانست بهترین رسانه برای عرضه چنین فیلمی باشد– ابتدا از گروه «هنر و تجربه» سر درآورد و سپس با فاصلهای کوتاه در شبکه نمایش خانگی توزیع شد. خصوصیت تلویزیونی فیلم مورد بحث جدا از ساختار آن (تلفیق گفتوگوهای انجام شده با صحنهها و لحظههای آرشیوی) و البته نحوه پرداخت فیلمساز (کاربرد وله و گرافیک خاص برنامههای تلویزیونی) ریشه در سوژه محوری آن (فرشاد پیوس) دارد که به نظر میرسد بیش و پیش از هرچیز، مناسب شبکه ورزش، برنامههای مورد علاقه مخاطبان تلویزیون و در راس آنها طرفداران تیم فوتبال پرسپولیس یا همان پیروزی است. تیمی که بیش از دو دهه پیش، زمانی که کیفیت و سطح بازی سایر تیمها تا این حد مرغوب و نظرگیر نبود معمولاً یکی از چند قهرمان سنتی لیگ برتر به حساب میآمد و گاهی حتی پیش از پایان لیگ به عنوان «قهرمان زودهنگام» آن شناخته میشد. البته بیشک یکی از عوامل موثر در این کیفیت را میتوان خلاقیت، نحوه بازیسازی و استعداد مثالزدنی اغلب بازیگران این تیم و در راس آنها فرشاد پیوس دانست. بازیکنی با استعدادی غریب در تهاجم به حریفِ زمین، جا گیریِ دقیق و همچنین گُلزنی، که به شهادت فیلم مورد بحث با ثمر رساندن 153 گُل، بهترین هافبک تاریخ باشگاه پرسپولیس به حساب میآید و با 58 گُل بیشتر از علی پروین، در صدر این فهرست و نسبت به سلطان سرخپوشان پایتخت در جایگاهی کموبیش مرتفع و دستنیافتنی قرار گرفته است. بگذریم که اگر محرومیتهای طولانیمدتِ شش ماهه (در جریان یکی از جنجالیترین داربیهای پرسپولیس و استقلال) و یکساله (در جریان جام ملتهای آسیا) گریبان پیوس را نگرفته بود چهبسا این آمار، تعداد گُلهای بیشتری را در بر میگرفت. متن کامل را در ادامهی مطلب بخوانید.