بهخاطر یک کلیک بیشتر

سالها پیش، قبل از آن که رسانههای گروهی، میزبان این همه خبرنگار و نویسنده و روزنامهنگار و عکاس و فیلمبردار و برنامهساز رادیویی و تلویزیونی و غیره باشد، سالن مطبوعات [یا همان رسانههای کاغذی سابق!] مهمترین اردوگاه تعداد محدودِ منتقدان و فعالان عرصهی ادبیات سینمایی بود. کسانی که آن سالها از هُرم نَفَسِ تماشاگرانِ عاشقْ انرژی میگرفتند و قدرت قلمهایشان را برای کسانی به کار میگرفتند که به عشق تماشای فیلم، ساعتها در سرمای استخوانسوز و زیر برفهای درشت و بیپیر آن سالهای تهران توی صف میایستادند...
متن کامل را در ادامهی مطلب بخوانید.